March 23, 2009

કશ્મકશ

વિચાર-વાક્યોની આંધી ઉમડવા છતાં
શબ્દો ના મળે એવી પરિસ્થિતિ છે,

ધસમસતી ગાંડીતુર ઉર્મિઓની
આડે બાંધેલો સંયમરુપી બંધ છે,

તોફાને ચડેલા સાગરમાં મધદરીયે
આગળ વધતા ખલાસીની મનોદશા છે,

કિનારે હવાના ઝોકાં સામે ઝીંક ઝીલતા
પત્તા ના મહેલની જેમ તૂટી પડવાની અણી ઉપર છે,

સ્વયંને સમજાવતા રહીને સમાજમાં
ખુશી વિના મલકતા રહેવાની 'સુગંધ'ને આ સજા છે.

મારી આગવી કૃતિ

2 comments:

Anonymous said...

વાહ, ખુબ જ સુંદર..

Bhargav said...

સ્વયંને સમજાવતા રહીને સમાજમાં
ખુશી વિના મલકતા રહેવાની 'સુગંધ'ને આ સજા છે.

સાવ સાચી વાત છે.