દશા

તમને સ્પર્શે કે ના સ્પર્શે, જેવી છે એવી કવિતા મારી છે,
શું ફરક પડવાનો કોઇ ને, લાગણી તો અંતે મારી છે.

વિચારી, મમળાવી ને તમે તો આખરે છુટી જવાના,
પણ ઝંઝાવાત માં અટવાવાની દશા તો અંતે મારી છે.

મારી આગવી કૃતિ

કાગળ ને કલમ

જો તને સાંભળવું ગમે છે તો મને બોલવુ ગમે છે,
સંભારતા એ વાત હવે તો હ્રદય પણ બોલી ઉઠે છે,

યાદ અસહ્ય બનતા રસ્તો લીધો મે કવિતા ને ગઝલનો,
તને યાદ કરી ને હવે તો આંખો પણ ચુઇ પડે છે,

શબ્દો ને ઉતારવા જતા કાગળ પર અટકી જાય છે હાથ,
મન ને પણ હવે તો શુન્યમનસ્ક થઇ જવુ ગમે છે,

ફુટે છે શબ્દોની સરવાણી મનમાં પણ વહેતી નથી બહાર,
શબ્દો પણ હવે તો અંદર ને અંદર ગુગળાઇ મરે છે,

આમ જોઇ મારી નિ:સહાયતા અને અસમર્થતા,
કાગળ ને કલમ પણ હવે તો રોઇ પડે છે.


મારી આગવી કૃતિ

હાઇકુ

પકડવા હું
મથું મારી યાદોને,
જાય સરકી !!


મારી આગવી કૃતિ

હું તારામય થઇ જતો જ્યારે

બગીચામાં આંબાની ડાળ પર કોયલ ટહુકતી જ્યારે,
બે ધબકાર સિવાયના અવાજની જાણ થતી મને ત્યારે,

ભીડાયેલા આંગળીઓના અંકોડા છુટા પડતા જ્યારે,
ચાર હાથના અસ્તિત્વની જાણ થતી મને ત્યારે,

પવનની લહેર આંખો બંધ કરાવી દેતી જ્યારે,
પાંપણનું અસ્તિત્વ મહેસુસ થતું મને ત્યારે,

તારા શ્વાસોચ્છવાસ ને મહેસુસ કરતો હું જ્યારે,
તારી પાછળ રહેલી દુનિયાનું ભાન થતું મને ત્યારે,

હું તારામય થઇ જતો જયારે, મારી 'વ્હાલી',
હું, 'હું' મટીને 'સુગંધ' બની જતો હતો ત્યારે.


મારી આગવી કૃતિ

હાઇકુ

મિથ્યા જગત,
વ્યથા ને મુંઝવણ,
બાળ લાચાર !!

મારી આગવી કૃતિ

હાઇકુ

પ્રણય કર્યો
શું હતું અનુચિત ?
હું અજાણ્યો ?

અથવા

પ્રણય કર્યો
કોણ નથી ઉચિત ?
હું અજાણ્યો ?

મારી આગવી કૃતિ

પરબ

અતુટ બંધને બંધાયેલા આપણે,
કરતા હતા પ્રેમ હું ને તું,

પરબ ઉભરાતી હતી ને,
તરસ્યાને મળતુ ઉલેચવા,

સરોવરમાંથી બની નદીને,
માર્ગ થયા બન્ને કાંઠે,

જોઇ તને વર્ષો પછી,
થયો ગુણાકાર ખાલીપાનો,

થયું કે, ઉભરાય છે આ પરબ તો હજુ પણ,
પરંતુ તરસ છીપાવ્યા વિના વહી જાય છે.

મારી આગવી કૃતિ

કશ્મકશ

વિચાર-વાક્યોની આંધી ઉમડવા છતાં
શબ્દો ના મળે એવી પરિસ્થિતિ છે,

ધસમસતી ગાંડીતુર ઉર્મિઓની
આડે બાંધેલો સંયમરુપી બંધ છે,

તોફાને ચડેલા સાગરમાં મધદરીયે
આગળ વધતા ખલાસીની મનોદશા છે,

કિનારે હવાના ઝોકાં સામે ઝીંક ઝીલતા
પત્તા ના મહેલની જેમ તૂટી પડવાની અણી ઉપર છે,

સ્વયંને સમજાવતા રહીને સમાજમાં
ખુશી વિના મલકતા રહેવાની 'સુગંધ'ને આ સજા છે.

મારી આગવી કૃતિ

લોકો જ્યારે રોવે

લોકો જ્યારે રોવે ત્યારે શ્વાસ કરી બંધ
ગુફામાં પુરાઇ રે’વું મને ના પસંદ;
દીન હીનના પડે પોકારો પડછંદ
તે સમે કરી રહું આ કર્ણ કેમ બંધ ?

એવું સંતપણું મને કો’દી ના પસંદ
જેને નહીં દેશનો કે સૃષ્ટિનો સંબંધ;
દેશની ગુલામી દુઃખ સૃષ્ટિના કલંક
જોવાં છતાં જેનામાં ના કરુણાની ગંધ !

સૃષ્ટિમાં છે દુઃખ, નથી પ્રજ્ઞવેશે પંથ,
ત્યાં લગી શેં નીંદ મને, કેમ વળે જંપ;
કિન્તુ તો ઉતાવળે કરી કરું શું જંગ,
સાધનાની શક્તિ મારે પામવી અનંત.

સૃષ્ટિ સારુ સાધના હશે મારી અખંડ,
પામશે સાફલ્ય બની સાધના જ્વલંત;
તું ય મારી સાથે રે’જે યજ્ઞમાં અનંત !
સૃષ્ટિ ના જોઇ શકાયે કેમ કરી બંધ !

રચયિતાઃ- યોગેશ્વરજી

ખોબો ભરીને અમે

ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં
કે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં.

ખટમીઠાં સપનાઓ ભૂરાં ભૂરાં
કુંવારા સોળ વરસ તૂરાં તૂરાં

અમે ધુમ્મસના દરિયામાં એવાં ડૂબ્યાં.
કે હોડી-ખડક થઈ અમને નડ્યાં.

ક્યાં છે વીંટી અને કયાં છે રૂમાલ?
ઝૂરવા કે જીવવાનો ક્યાં છે સવાલ?

કૂવો ભરીને અમે એટલું રડ્યાં
કે ખોબો ભરીને અમે મોહી પડ્યાં.


રચયિતાઃ- જગદીશ જોષી